Kiedyś wydawało mi się, że sentymentalni są tylko ludzie starszej generacji. Potem trafiłam na takie czasy w historii Demotywatorów, kiedy co drugi mem dotyczył lat 90-ych, zabaw na podwórku, zbierania karteczek i w ogóle to 'kiedyś to były czasy!'
To nie tak, że chcę to zanegować i powiedzieć, że ja nie mam ciepłych wspomnień związanych z grą w gumę, Pegasusem, Tamagotchi, lodami-pałkami po 50gr i budowaniem bazy. Też jestem sentymentalna. Tylko kurczę, czemu ludzie widzą sprawę tak czarno-biało? Czemu nie doceniają tego, co mają teraz, i co zrobiliby ze sobą, gdyby nagle, powiedzmy, na tydzień, zabrakło netu i zasięgu komórkom?
Ja tam jestem ze wszech miar kontenta. Może dlatego, że stały dostęp do sieci mam od 5 lat, a nie - jak znakomita większość mojego pokolenia - od 15, albo i więcej. Jeszcze pamiętam czasy, jak z każdym głupim rachunkiem trzeba było biegać na pocztę, upał czy mróz, deszcz czy wicher, i swoje odstać, zamiast jak teraz w 3 minuty załatwić sprawę online. Analogicznie ze sprawdzaniem rozkładu jazdy komunikacji miejskiej i setką innych mniej i bardziej ważnych spraw. Może dlatego, że dzięki znajomym, których bym nigdy bez tego kabla nie poznała, śmieję się do monitora, chociaż poza nim nie jest mi do śmiechu.
Mówi się, że przez ciągłe gapienie się w ekrany i ekraniki ludzie oddalają się od siebie. Że relacje się spłycają, gry uzależniają i w ogóle, hurr durr. Świetnie, zabrońmy zatem używania noży, bo ktoś kogoś zadźgał. Wszystko przecież zależy od zdrowego rozsądku i inteligencji użytkownika. To nie smartfon zabija kolesia przechodzącego na czerwonym świetle, tylko głupota. Tak też zresztą jest z telewizją; śmieszą mnie pseudointelektualiści chełpiący się tym, że nie mają telewizora, jakby w dobie pierdyliona kanałów wybór był tylko między soap docs i walkami w klatkach i niemożliwością było znalezienie czegoś wartościowego czy choćby ciekawego.
Kiedyś to były czasy, teraz nie ma już czasów...
Kiedyś to były czasy, teraz nie ma już czasów...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz